سیاسپید

کابوس شیرین

2012-01-23T22:16:00.001+03:30

به کابوس‌ها لبخند می‌زنم
که شاه‌رگم به دست شیطان است
با ریه‌های او نفس می‌کشم
در این هوای سرد و خشک
به سردی و خشکی حنجره‌ام،
و در انجماد چشم‌ها و نورها
تولد جسدی را می‌نگرم
چون گیاهی بر پوست.
از پلک‌هایم هشیارتر است
و دستانم بر شاه‌رگ اوست.
دستانم به خواب رفته‌است،
تفنگ‌ها بر شقیقه‌ام رژه می‌روند
- من کابوسی‌ام از جنس تمام تلخندهای نارس -
و گورم را به شاخه گلی آراسته‌ام.

□

دندان‌هایم سرود سرمای زمستان را
با دهان بسته فریاد کرده‌اند،
من بارها مرده‌ام زیر آوار خیالی بهمن
که از فراز ناتوانی‌هایم فرو می‌ریزد.

□

ای تیغ‌به‌دستان که بر تنم خط می‌کشید
و در من آهی نیست
تا شما را گرم کنم!
من مانده‌ام میان رج‌های یک دیوار
و جز خواب تلخ زمستانی‌ام مفرّی نیست.
ای کابوس‌های شیرین!
ای لبخند‌های شیطان!
برای چشمان بسته‌ام از هرزگی پنجره‌ها بگویید!

زمستان

2011-12-31T13:11:00.001+03:30

هزاران هزار زمستان
هزاران هزار شب
در چشمان سرد تو می‌جوشد
و من پلک‌هایم را
به روی سرما می‌بندم

سپیدترین کابوس تاریکی

2011-07-15T00:58:00.001+04:30

در رگ‌های من
زیر پوست شب
خونی می‌جوشد از نو
آه نمی‌دانم چیست
می‌خواهد بمیرد
یا بمیراند
نمی‌دانم کیست

□

در لحظه‌لحظه‌های تکراری پلک‌هایت
راز زیستن نهفته است
در عروج منحنی تن‌ات
در چشم‌های آهنین‌ات
که راهی به اعماق‌اش نیست
راز زیستن نهفته است
آه نمی‌دانم چیست
که این‌گونه به جنگ‌ام می‌خواند

□

پنجره‌های پیرهن‌ات را بگشا
صبح را
به چشم‌های خواب‌آلوده‌ام جاری کن
تن‌ات
خواستن‌ات
سپیدترین کابوس تاریکی‌ست
آه نمی‌دانم چرا

دست‌های سنگی

2011-06-07T02:25:00.001+04:30

در ازدحام بی‌تفاوت آینه‌ها و سنگ‌ها
تکرار بی‌نهایت یک تصویر گنگ
و صدایی که به زاری
از میان نجواهای خواب‌گونه‌ی بیداری
مرا به یاری می‌خواند.

□

[کجا محبوس کردن نگاهی بی‌آزار
که بی‌صدا راه خود را میان چشم‌ها می‌جوید
تا شرمی را سوسوکنان بیابد،
و دزدیدن تمام سلاح‌هایی
که یک واژه پنهان می‌کند،
لبخندی سرد و ترک‌خورده‌ را
درمان می‌کند؟]

□

جنگی در مغز
اشکی در چشم
سنگی در سینه
و صدایی که به زاری
مرا از میان تمام خواب‌ها می‌خواند؛

دست‌های من خالی‌ست.

سایه‌بان

2011-06-05T23:47:00.001+04:30

آینه را بشکاف
چشم‌های نومید را
چند برابر نمی‌خواهم
و فردایی را که با صداقت
تباهی خود را
به نیشخندی عریان می‌کند

آفتابی که تا استخوان می‌سوزاند
به سایه نیز رحم نخواهد کرد
من محکوم به سوختنم
که دستانم را
آهنین پنداشته بودم

میان آفتاب‌های همیشه
زیبایی تو لنگری‌ست
و چشمانت سایه‌بانی
که صبح را وعده می‌دهد
بگذار در شب چشمان تو خانه کنم

چرخیدن؛ گم‌شدن

2011-03-14T12:49:00.001+03:30

می‌چرخی
چون چرخ ماشین‌های عاصی
دانه‌ی برف که تا زمین هزار چرخ می‌خورد
دنیایی که می‌چرخد به‌دور چشم
رقص فاحشه‌ای به آهنگ‌های تکراری
و طنابی که می‌چرخد گرد گردن

□

چرخیدن
گم‌شدن
و چرخه‌ی بی‌پایان صدایی
که زمین را زیر پای انسان می‌لرزاند
و جهان را گرد سر؛

من ایمان نخواهم آورد
به خورشیدی
که بی‌صدا گرد زمین می‌چرخد

سایه نیز شنیده بود

2011-02-19T04:07:00.001+03:30

دیوارها بی‌رنگ
پنجره‌ها بی‌صدا
تو در تمام تهران پیچیده‌ای؛
دهان به دهان،
لب به لب،
سکوت به سکوت.

□

کدام چهره می‌تواند
رقص اشک را پنهان کند؟
کدام ابر می‌تواند
مهمانی آفتاب را پنهان کند؟
دیشب آسمان زیر پای ابرها خالی شد
خبر تابش تو را
سایه نیز شنیده بود.

□

گر گرفته‌ای
لبخندت را همه می‌خندند
دود تو پیچیده در هوای یاس زمین
زمان به سوی آغاز تو می‌شتابد
جرقه باش
خنده‌ی انسان را

سکوتِ ازهم‌گسیخته

2010-12-08T00:40:00.001+03:30

سکوت در خیابان می‌پیچد
تو در ذهن
زمان دیوانه‌وار تکرار می‌شود
و چهره از چهره پیدا نیست
تمام چراغ‌های سرخ می‌دانستند
که چشمان تو سبز نخواهد شد

□

موهایت را سرازیر کن
در کلمه
در شعر جاری شو
چون آبی که در کویر
چون اشکی که در چشم
که جهان به خانه‌ای می‌ماند
که دیوارهایش را
پیش از سقف برده‌اند

□

به آینه سخن‌گفتن بیاموز؛
به چشم‌‌ها دیدن
ترَک‌های روی آینه گواه‌اند
که دانستن تو آسان نخواهد بود
و تمام تصویر‌ها مقصرند
که تو را پیش از آنکه بشناسند
در ذهن خود خاک کرده‌اند

□

زمان از فرط بیداری
از عمق بیماری
به خود می‌پیچد
و سکوتش از همه‌ی دهان‌ها به گوش می‌رسد
فریاد کن این سکوت از هم گسیخته را
چشم تمام گوش‌ها به لبان توست

قفل بر کلید

2010-10-28T01:56:00.000+03:30

پاهایت را به من قرض بده
که خالی است بدن
از توان ِ رفتن
دست‌هایت را قرض بده
برای ساختن ِ ابری
که گاه‌و‌بی‌گاه
بر سایه‌اش ببارد

□

خالی‌ست زمین
از خواهش‌هایی
که هم‌صدای آمدن ِ پاییز اند
و آن‌که به خواستن
چوب ِ حراج می‌زند،
و تمام آنچه نمی‌گوید
در دست‌های ِ بی‌رگ‌اش پیداست،
قفلی‌ست
بر تمام ِ کلیدها

□

و اینک تمام صداهاست
صدای رعد و برق‌ات
که فریاد است و اشک؛
می‌بارد و می‌شوید
تمام چهره‌ی خاکستری‌ات را
از زخم‌های ناپیدا

□

پاهایت را به من قرض بده
-هنوز بر این زمین باید رفت-
و چشم‌هایت را؛
که هنوز در این خاک
بغض‌ها
خنثی نشده‌اند.

افسانه‌ی صدا

2010-09-04T08:44:00.001+04:30

صدایت آشناست
مثل ِ برگهای ِ آخر تابستان
آنگاه که افتادن‌شان نزدیک می‌شود
صدایت
ترجمه‌ی تمام ِ موسیقی‌ها
به زبانی ساده‌تر است
آنگاه که گفتن از بوسه را
چون خواستن ِ ساده‌ی یک گیلاس ِ روی ِ درخت
ممکن می‌سازد.

صدایت تلنگری ست
برای بیداری ِ چشم‌های خواب‌آلود
و آرامشی
تا به‌خواب‌رفتن ِ چشم های ِ تمام‌بیدار
وقتی که هیچ‌کس در جای ِ خود نیست
و افسانه‌ای‌ست
تا واقعیت ِ تلخ را
باورپذیر کند.

□

آری، صدایت را می‌شناسم
هم‌نوای‌ش خوانده‌ام
هم‌قدم‌ش فریاد کرده‌ام
هم‌بغض‌ش گریسته‌ام
هم‌دردش فهمیده‌ام
من از رگ ِ گردنت به تو نزدیکتر بوده‌ام

سکوتت را بشکن
حتّا اگر تمام قوانین زمین بشکند

آشنا

2010-08-02T03:14:00.001+04:30

من
دشمن خونین خویشم
که با همه ی عقربه ها
به جنگ زخم هایم برخاسته ام
عقربه به دوش
ساعت به چشم
ثانیه به گلو
       [دست هایم با مفهوم بی مهر دست هایت آشناست]
در زندانی که تمامی هستی من است
و خانه ی من
و غذای من
و سکوت من
با همه ی واژگانم به مرگ ایستاده ام
      [صدایم با سکوت پر از انفجار گلویت آشناست]
بی فاصله حرف می زنم
بی وقفه سکوت می کنم
بی نگاه صدا می کنم
بی آغاز به پایان می برم
      [شعر هایم با زمزمه ی بغض هایت آشناست]
میان دو کوه
میان دو شهر
میان دو فکر
میان دو حرف
میان دو شک
میان دو خون
به تمامی خواب های جهان رشک می برم
     [کابوس هایم با خفگی لبهایت آشناست]
من ایستاده ام
کوهی را که چشمه ها روان دارد
رود ها از من نمی گذرند
صدایم بی شک
پژواک مذاب هایی ست
که مرا سنگ می کنند

مخروبه ی اشک

2010-08-01T02:47:00.001+04:30

با هر اشکت
به استقبال دریایی می روم
که غرق شدن در آن نعمتی است
و فرو رفتن
و محو شدن
که ساحلی نخواهد بود برای آرمیدن
و پیوسته باید تمام این عمق را پیمود

با هر اشکت
دنیایی ست که فرو می ریزد
زمینی که بخار می شود
و انسانی که گر می گیرد

اشک بریز
جهان را خراب کن
آنقدر که من خراب شده ام
و اشک ریخته ام
دریای تلخ را شور کن
بگذار با تمام سیاهی هایمان
به استقبال آینه برویم
و از خود پیدا شویم
آنگونه که خیسی چشمانت پیداست

آفتاب سوخته

2010-07-04T20:15:00.001+04:30

هر روز
تاریکتر
به عمقی فرو می روم
تا دست هیچ سطحی به من نرسد
و نفس هایم را
در شش های سالخورده ام
حبس می کنم
حبس ...

□

از بنیان فروریخته
مردی که باز نخواهد گشت
از پیکار سرسخت باد و آهن؛
چگونه می توان
در دنیایی زیست
که مرگ ها
چون آفتاب هایی بر فراز شهر ها
جامه ی بکارت سایه ها را
می درانند ؟

□

شعر هایم را
با امتداد دود سیگار ها می نویسم
تا بماند در فضا
و در یاد ها
و در دل ها
چرا که من ایمان ندارم
به دفتری پاره پاره
خودکاری
که می شکند در خود هر روز؛
و راز جاودانگی من
جاودانگی ست

□

می دانم
من می دانم
و دانستن مرا می داند
و این دانستنن ها
این تاریکی ها را
سایه خواهم شد
بر تن آفتاب سوخته ی شهر

بی پنجره

2010-06-20T01:21:00.001+04:30

چشمهایم را
نه می توانم باز کنم
و نه می توانم از تو بردارم
دیگر اختیار در دست من نیست
هوس تلخ بیداری در گوشم زمزمه می کند
و من نمی توانم گوشهایم را باز کنم
نمی توانم نشنوم !
اختیار در دست من نیست
اختیار را از من دزدیده اند
دزدیده اند
و زبان من
کلمات من
بار سنگین فهم تو را
تحمل نمی کنند

□

آه ! تو اینجایی
نزدیک تر از نزدیک
می بینمت
می شنومت
می گویمت
اما نمی دانم
که تو نیز آیا
خود را می بینی ؟
تو نیز می شنوی
زمزمه ی تلخ بیداری را ؟
نمی دانم
نمی دانم
نمی توانم مغزم را باز کنم
بیاندیشم
به پنجره های پشت دیوار

□

می بینمت!
هزار پنجره شده ای
پشت هزار دیوار
اما دست های من نمی رسند
که پنجره ی پیراهنت را باز کنند
می شنومت !
آواز شده ای
و با هزار حنجره می خوانی
اما گلوی من
بند است
به طناب
به طناب سکوت

□

آه!
نمی دانم پشت چاردیوار این اتاق
چند پنجره
چند آواز در انتظار اند
تا دست هایم را دراز کنم
و گره ی گلو را باز
می ترسم
می ترسم
بیدار نشوم
و برای همیشه در قفس خواب بمانی

بهشت

2010-06-19T19:14:00.001+04:30

شعری از دکتر شریعتی، به احترام 29 خرداد، سالمرگ آن معلم بزرگ

بهشت نام باغی در آن دنیای دیگر نیست،
بهشت نام باغی که هست نیست،
بهشت نام باغی ست که دل های بهشتی به یاری هم می توانند ساخت،
گل های رنگین و معطرش را
در مرتع جان های هم می توانند کاشت
و پرندگان و حوران و پریانش را
در فضای خیالات بهشتی به یازی یکدیگر می توان آفرید
و نهرهایش را
به سرانگشت هنرمند یکدیگر
در زمین ِ احساس های پر برکت و بارآور
می توان جاری ساخت …

بختک *

2010-06-05T04:17:00.001+04:30

آهای آتیش نشانا ! آهای ! یکی داره اینجا می سوزه، یکی داره آتیش می گیره، یکی که هر لحظه امکان داره منفجر شه، بس که این همه حرف مثل بمب تو مغزش جمع شده، بس که این همه فریاد مثل گاز متراکم تو سینه ش مونده، بس که این همه عشق مثل چوب خشک رو لباش پوسیده. آهای ! اینجا یکی گیر افتاده، وسط این همه آتیش، خونه شو آتیش زدن، نذارین فکر کنه یه عقرب ه ! می دونه که نیست، اما ممکنه شک کنه، همین شکش کافیه که نفرین بشه و توسط دمش کشته بشه. فقط کافیه که شک کنه ..!
آهای آتش نشانا ! یادتون باشه یه اقیانوس آب بیارید. فکر نمی کنم به این راحتی ها خاموش بشه. خیلی عجیب داره می سوزه. انگار آتیش نمی خواد ازش دست برداره. آهای ! کجایید پس ؟ ازش فقط استخوناش مونده. نذارین این استخونا هم بسوزه. عمری رو صرف کرده بود استخون هاشو جوش بده. عمری وقت گذاشته بود بسازدشون. به همین راحتی می خواید بذارید خاکستر شه؟
آهای ! کجایین آتیش نشانا ؟ تر و خشک دارن با هم می سوزن. دهنش خشک ه، چشاش تر. تشنه ش ه. آب می خواد. یه لیوان آب دستش بدید. نذارین تشنه بمیره. گناه داره ! آب می خواد. داره داد می زنه آاااااب ! آب ! آهای مردم ! چرا وای نمیسین نیگاه کنین ؟ چرا وای نمیسین دست کم بخندید ؟ همین قدر که داره می سوزه براش کافیه تا بفهمه وجود داره. بیشتر از این دیگه اذیتش نکنین. آب بدین دستش. یه لیوان آب. می خواد ناکام نمیره. می خواد یه بار تو عمرش هم که شده تو این همه تشنگی ببینه آره یه راهی هست. همه ی اینا رو میخواد قبل مرگش بدونه. مگه خودتون نگفتین که تا لحظه ی مرگ آدم باید یاد بگیره ؟ اینم میخواد یاد بگیره. میخواد بدونه آدم چجوری می میره. چجوری یادش میاد که یه زمانی زنده بوده ؟ می خواد بدونه که چه حسی داره وقتی تشنه باشی و آتیش گرفته باشی و سیل بیاد و هیچ آبی برای تو نباشه، تا لا اقل گلوت و تازه کنی. خیلی سخته. می خواد همه ی اینا رو بدونه. حتا اگه بعد مرگش باشه.
آهای آتیش نشانا ! کجا موندین ؟ یعنی ترافیک نیمه شب انقدر سنگین شده ؟ مگه چند نفر رو باید از خواب نجات بدین ؟ ببینین دود همه ی اتاق و گرفته. ببینین دود همه ی چشما رو گرفته. نمیشه نفس کشید. نمیشه چشا رو باز کرد. نمیشه حتا فکر این رو بکنی که چشاتو باز کنی. سنگین شده همه چی. انگار جاذبه ی زمین صد برابر شده. داره جون میده. آخرین نفساشو داره دود می کنه ! آخرین کابوساش! کجا موندین آتیش نشانا ؟ انگار تموم اقیانوسا هم براش کافی نیست. آتیش افتاده به زندگیش. حتا نمی تونه از خواب بیدار شه. داره می سوزه ! آتیش نشانا ! تشنه ش ه ! می خواد بیدار شه ! نمی بینین داره گریه می کنه ؟ نمی بینین هر کاری می کنه نمی تونه این باقی مونده ی استخوناشو تکون بده ؟ نمی بینین ؟ نمی بینین این همه خاطره و این همه حرف تو سینه ش تلمبار شده و کافیه یه لحظه به خودش بیاد و ببینه همه ی اینایی که می خواسته بگه ریختن روی زمین؛ بدون اینکه بفهمه. همه ی اینا رو می خواد بگه. می خواد بدونه. اما صدای خودش رو نمی شنوه. شاید آتیش بیداری ش رو هم سوزونده، مثل بختک..

* بختک = فلج خواب

زاده ی سکوت

2010-05-30T00:20:00.002+04:30

چیزی ندارم به تو بگویم
حرف هایم را
دزد برده است
در این گیر و دار
که هیچ کس خود را در آینه نمی شناسد
که کلمه ها خالی اند
و هیچ کس آن ها را قفل نمی کند
و دیوار ها
آنقدر محکم شده اند
که هر تلنگری خراب شان می کند

دزد برده است انگار مرا
چرا که سنگینی نگاهی را حس می کنم
که سالها بود
آینه را با من بیگانه کرده بود
و بودن را با من بیگانه کرده بود
و من از خود خالی بودم
همچون کلمه هایی
که هیچ کس آن ها را قفل نمی کند
و ترسان اند از اینکه کسی بیایید
و دلشان را بلرزاند.

*

با همین کلمه هاست
که با تو حرف می زنم
به همین زبان است
که نام تو را بر زبان می آورم
زبانی که با گفتن از یک بوسه
از هم فرو می پاشد
و تو زاده ی این زبانی
و من
زاده ی سکوت های اش
من از خویشتن
با تو در لحظه سکوت کرده ام
و حرفهایم
پوسته ای نازک بود
بر تلخی این سکوت

سکوت ناموزون

2010-05-23T23:29:00.003+04:30

در این سکوت ناموزون خیابان
وقتی که دیگر
زمین زیر پای هیچ کس نمی لرزد
و هیچ ردپایی
بیش از سه ثانیه
بر سنگفرش ها طاقت نمی آورد
و هیچ لبخندی
و هیچ عشقی،

*

در این سکوت ناموزون لبهایت
وقتی که دیو شک
بوسه هایت را زندانی کرده است
و لبخند هایت
از ترس هجوم یکباره ی اندوه
در کوچه پس کوچه های ویرانی
پناه گرفته اند
و هیچ کس
نمی داند که در دل این سیاهی ها
روح سبزت چقدر نالان است،

*

در این سکوت ناموزون ساعت
که انگار هیچ کس در اتاق نیست
تا برایش آواز بخواند
و پایکوبی ثانیه ها را فراموش کرده است
و هر آن است
که از دیوار بیفتد،

*

به امید طوفانی نشسته ایم
که از دهان هایمان بوزد
بر تن هایمان
رهایی را نقش زند
و هر آنچه حایل است
میان دو نفس را،
هر آنچه را که خنده را در قفس می کند
از بیخ و بن خراب کند
و این هوای بی نهایت گرم را
از نو
مانند لحظه ی تازه ی بوسه ای
خنک کند.

چاهراه

2010-05-18T00:23:00.001+04:30

این راه
چاهی ست
که پایانش را
انگار از یاد برده است
چرا که نه دیگر با اشک پر می شود
و نه با شک
در پایان راه
در پایان چاه
قرار بود تو بایستی
و بادهای خنک را بر گردنت بیاویزی
و برایم از دورترین زمین ها
دورترین زمان ها
دو چشم سوغات بیاوری
برای گریه کردن

*

پاهایم را جا گذاشته ام
در انتهای این چاه
در انتهای این راه
دیگر زمان نمی ایستد
و من باید تا ابد
برای خود بالی بسازم
که آتش نگیرد

گناه گفتن

2010-05-13T01:36:00.001+04:30

تازه آغاز قصه است
وقتی لبهایت
شیرین ترین رنج های جهان اند
و بوی تن ات
بوی باران هایی ست
که عادت کرده اند
بر شهر خواب آلوده ببارند

*

اینجا شهر مردگانی ست
که نمی دانند
آغوش ات
کوچکترین قفسی ست
که می تواند
آزادی را خانه دهد

و هرگز نام تو را
- آن طور که می گویند -
به گناه ِ گفتن آلوده نکرده اند.

آن مردگان
تسلیم ِ حکم ِ دایره واری اند
که غم را پس از غم
چون سیانور پس از سیانور
چون مرگی پس از مرگ
می نوشند و
به ناچار
به جبر
لذت می برند.

*

به دست هایی می اندیشم
که سالهاست در باغچه کاشته ای
و سبز نشده است؛
اما ایمان دارم
که همین دست ها، روزی
باغچه را سبز خواهد کرد.

صور زمینی

2010-05-07T00:16:00.002+04:30

هزاران ستاره ی خاموش
در نورِ کورکننده ی روز می رقصند
و ما نگاه هایمان را
از آسمان می دزدیم
انگار نه انگار
که آسمان به زمین آمده است
و این میلیون ها صورت فلکی
این میلیون ها افسانه را نمی بینیم
که در خیابان های خلوت شب
بوسه هایشان را می نویسند
و پشت چراغ های سرخ
در انتظار سبز
فریاد می کشند

«جوزا» ها را ندیده ایم
که دست هایشان را به هم می دهند
و عاشقانه زمزمه می کنند
«اسد» ها را ندیده ایم
که گرد هم می آیند
و سکوت می کنند
«میزان» ها را ندیده ایم
که خنجر می کشند
و فراموش می کنند

انگار نه انگار
آسمان به زمین آمده است
نگاه هایمان را از زمین دزدیده ایم
و به جای خالی آسمان دوخته ایم

بازی فصل ها

2010-04-21T12:46:00.001+04:30

اینجا از همیشه سرد تر است
مانند قله ای که هبوط کند به شهر
و پیام سرمایش را در تمام شهر بگستراند
اینجا از همیشه بیگانه تر است
مثل آینه ای
که نای بازتابیدن ندارد
و مانند فصلی
که نو نمی شود؛

فصل ها را به بازی گرفته ای
بهار در زمستان
زمستان در پاییز
پاییز در موهایت
موهایت در بهار
بهار در چشمانت
چشمانت در زمستان
زمستان در بهار
و اینجا از همیشه سرد تر است
زمستان را به بازی گرفته ای
و می دانم بهار را
چه ساده پنهان کرده ای
پشت پلک های بسته ات

زندگی در مرگ

2010-04-19T01:34:00.001+04:30

گم شدن
اولین قدم به سوی راه یافتن است
در موهای تو گم می شوم
و می میرم
تا زندگی را بیابم

خلاء

2010-04-15T02:08:00.001+04:30

به این سادگی ها نیست که می گویی
چرا که به اندک هوایی
که از منفذ باریک تنفس می رسد
نمی توان آنقدر دل خوش کرد
و با دست های بسته
با چشم های بسته
نمی توان آنقدر مطمئن گفت
که باد از کدام سو می وزد

کلام تو باران است اما
من ابر را گم کرده ام
و زمین را
و هنوز
قدمهایم
بر دوش خلاء
سنگینی می کنند

به این سادگی ها نیست که می گویی
که حرفهایت را
در نگفته ها می یابم
و این واژه ها انگار
برای گفتن ساخته نشده اند

از کدام اش بگویم ؟

2010-04-09T03:14:00.001+04:30

از کجا شروع کنم ؟
از سنگی که شکست بگویم،
یا از معنایی
که برای کلمه بزرگ بود ؟
از دختری بگویم
که غم را بلد نبود
یا از این روح سرگردانی
که با چشم های من می بیند
و با دست های من
آدم می کشد ؟
از کجا شروع کنم؟
از کدام اش بگویم ؟
درست است که دیگر
دیواری میان مان نیست
و دست هامان
هنوز در جیبمان است،
اما صدایت را به وضوح می شنوم
بگو از کدام پایان شروع کنم ؟

زمینی دیگر

2010-04-07T02:33:00.001+04:30

به ته اش رسیده ام دیگر
مگر تا کجا می توانم بدوم ؟
پاهایم دارند خرد می شوند
و سنگینی تمام مسیر گذشته
روی شانه هایم
مرا در زمین می کارد

نمی دانم حتا
رهایی را در دست های کدام زن
جا گذاشته بودم
که به خاک سپردند ش
دست هایش را نیز
غم هایش را نیز
که انگار زیر پای من
زمین دیگری در حال رستن بود.

آه
به ته اش رسیده ام دیگر
اندکی جلوتر
جاده خسته می شود
و من
همراه زمان
خواهم ایستاد
مگر تا کجا می توانم
لبهایم را به سکوت آلوده کنم
و دست هایم را
به تنهایی ؟

بیش از دو چشم

2010-03-26T02:09:00.002+04:30

تو
رنگ گذشته های سردی بودی
که هرگز گرمای آینده را
با پوست و استخوان
درک نمی کرد
و ندایی بودی
که به یک لحظه گذشت
و هرگز نفهمیدم
تو را پیش از آن که دیده ام
فهمیده ام
یا بعکس

تو در خنده هایت محبوس بودی
و من
بیشتر از دو چشم داشتم
برای دیدن بغض ناگهانت
و تو خشم بودی
بر اشکی
که تو را هویدا می کرد

و تو
شکل تلخ ترانه های بی واژه بودی
که به یک رعد و برق
در خیابان ببارد
و بی خوابی را
میان خستگی های پلک هایت
تکرار کند.

دیالوگ واقعی

2010-03-16T01:08:00.001+03:30

- عیدا تهران خیلی خلوت میشه
- آره، به هر حال تو تهرون شمالی و – ببخشید – ترک زیادن سفر میرن شهرشون

گرد سم خران شما نیز بگذرد

2010-03-12T12:24:00.001+03:30

اولین بار این شعر را در اپرای مولوی شنیدم؛ وقتی مغولها به ایران و ایرانیان حمله می کنند “سیف الدین محمد فرقانی” یا “سیف فرقانی” این شعر را خطاب به مغولها می نویسد و به جرم همین شعر هم به دست مغولها اعدام میشود:

هم مرگ برجهان شما نیز بگذرد
هم رونق زمان شما نیز بگذرد

وین بوم محنت از پی آن تا کند خراب
بر دولت آشیان شما نیز بگذرد

بادخزان نکبت ایام ناگهان
بر باغ و بوستان شما نیز بگذرد

در مملکت چو غرش شیران نماند و رفت
این عوعوی سگان شما نیز بگذرد

آب اجل که هست گلو گیر خاص و عام
برحلق و بر دهان شما نیز بگذرد

ای تیغتان چو نیزه برای ستم دراز
این تیزی سنان شما نیز بگذرد

چون داد عادلان به جهان در بقا نکرد
بیداد ظالمان شما نیز بگذرد

آن کس که اسب داشت غبارش فرو نشست
گرد سم خران شما نیز بگذرد

بادی که در زمانه بسی شمعها بکشت
هم بر چراغدان شما نیز بگذرد

زین کاروانسرای بسی کاروان گذشت
ناچار کاروان شما نیز بگذرد

ای مفتخر به طالع مسعود خویشتن
تاثیر اختران شما نیز بگذرد

این نوبت از کسان به شما ناکسان رسید
نوبت ز ناکسان شما نیز بگذرد

بیش از دو روز بود از آن دگر کسان
بعداز دو روز از آن شما نیز بگذرد

برتیر جورتان ز تحمل سپر کنیم
تا سختی کمان شما نیز بگذرد

در باغ دولت دگران بود مدتی
این گل ز گلستان شما نیز بگذرد

آبی است ایستاده درین خانه مال و جاه
این آب ناروان شما نیز بگذرد

ای تو رمه سپرده به چوپان گرگ طبع
این گرگی شبان شما نیز بگذرد

پیل فنا که شاه بقا مات حکم اوست
هم بر پیادگان شما نیز بگذرد

ای دوستان خواهم که به نیکی دعای سیف
یک روز بر زبان شما نیز بگذرد

معجزه گر

2010-03-07T02:19:00.001+03:30

به لرزش مژه ات،
وقتی که شک داشت
برای اشک ریختن،
ایمان آورده ام.

به نگاه غمگین ات،
وقتی هزاران حرف داشت
و نمی گفت
ایمان آورده ام.

به دست های مضطرب ات،
که در دست های نوازشگر ام
فرداها را طراحی می کرد،
و به امروز جان می داد
ایمان آورده ام.

به خنده ی ناگهان ات،
که دریاها را می لرزاند
و کوه ها را
و شهر ها را
و دل ها را
ایمان آورده ام.

بر کفر من ببخش،
که معجزه می کردی و من
نه تو را
که معجزه را می دیدم.

بوی آبی ات

2010-02-26T16:21:00.002+03:30

تو
بوی خوش بارانی
که در قفس خواب زندانی ست
و سینه ات
پر است از هوای سرد صبح
که از پشت مرزهای ناپیدا
مرا به تنفس می خواند
و این نفس های خاکستری را
بوی توست که آبی می کند

چشم ها

2010-02-21T01:36:00.001+03:30

چشم‌ها
هیچوقت بایدها و نبایدها را
یاد نمی‌گیرند

از چشم‌هایت
حرف‌هایت را می شنوم
نگاهم کن

خانه ی ابدی

2010-02-06T21:33:00.001+03:30

دست‌هایت
خانه‌ی ابدی من است،
که در آن
ستاره‌‌های گردگرفته‌ی آسمان را
خواهم شمرد.

و بوسه‌ات
زمینی‌ترین خدایان است
که از بهشت
به خیابان‌های تهران گریخته است،
و چون گدایان
جان طلب می کند.

و چشم هایت
جنگی ابدی ست،
میان اشک و تردید
میان خنده و شرم،
و این مهلکه
گذرگاه گاه‌و‌بی‌گاه امیدهای من است.

و قهرت
پاییز ناگهان
که پیاده‌روها را تسخیر می‌کند
و من
رفتگری خاک‌آلود
که میان برگ‌های خفته
پی باران بهاری می‌گردد

دست‌هایت
خانه‌ی ابدی من است
خانه‌ی امنی
که سقف ندارد.

سبز

2010-02-06T19:13:00.001+03:30

ای کاش
هزار تیغ برهنه
بر اندوه تو می نشست
تا بتوانم
بشارت روشنی فردا را
بر فراز پلک هایت
نگاه کنم
اینک
صدای آن یار بی دریغ
گل می کند در سبزترین سکوت
و گلهای هرزه را
در بارش مداوم خویش
درو می کند
جنگل
در اندیشه های سبز تو
جاری ست

-- خسرو گلسرخی

دائم تاب

2010-02-05T22:33:00.001+03:30

ای آفتاب عالم‌تاب !
کمتر بتاب
دیگر حالم از اشعه‌ات دارد به هم می‌خورد.

دزد زمان بچگی

2010-02-05T04:10:00.001+03:30

ترس های بچگی‌ام سراغ‌ام را گرفته اند. باز شب خواب‌ام نمی‌برد. آن وقت‌ها یادم هست که می‌ترسیدم از پنجره دزد بیایید تو. با هر صدایی تنم می لرزید. رو به پنجره می‌خوابیدم؛ شاید فکر می‌کردم با این کار راحت‌تر عکس‌العمل نشان می‌دهم—هر چه بود آرامش‌بخش بود. بعدن یاد گرفتم که کسی آن‌سوی پنجره نیست که بخواهد بیاید تو – یا دست‌کم به خودم این‌طور تلقین کردم.
اما الان، ساعت چهار صبح، همان احساس بچگی‌ام را دارم. می‌ترسم کسی پشت بنجره باشد شاید. می دانم باید بخوابم اما یک چیزی هست که مانع آن می‌شود و وادارم می‌کند که پای کامپیوتر و فیس‌بوک بنشینم. حتا نمی‌دانم از چه می‌ترسم. انگار آن دزد زمان بچگی الان مثل قند حل شده است و تمام اطراف‌ام را گرفته است. حس‌اش می‌کنم. همین‌جاهاست.

بیا، آمدنت کافی ست

2010-02-05T00:35:00.001+03:30

بیا
آسان بدویم
تندتر از قطارهای ساکن و ساکت؛
پاهایمان کافی ست،
اگر هم‌قدم باشیم.

بیا
تکیه نکنیم
به این دیوارهای سست ِ فریبنده؛
که شانه هامان کافی ست
اگر هم‌دوش باشیم.

بیا
برای فرزندان مغلوب زمان
پنجره ای به یادگار بگذاریم
میان دیوار های سخت شهر؛
زخم هایمان کافی ست،
اگر هم‌رنج باشیم.

بیا
نگاه‌هامان
یادآور برف تازه باشد
که لبخندی تازه کافی ست؛
اگر هم‌ابر باشیم.

بیا
آمدنت کافی ست
که به شهری تازه ببرد
پل دست هامان؛
اگر هم‌روح باشیم.

هوای خوب

2010-02-01T22:24:00.001+03:30

هیچوقت نفهمیدم چرا به هوای آفتابی میگن “هوای خوب” و به هوای برفی میگن “هوای خراب”. به من باشه جای اینا رو برعکس می کنم.

حجاب نامریی

2010-02-01T20:41:00.001+03:30

مثل بچه هایی که از پشت شیشه ی دو تا اتوبوس کنار هم، همدیگه رو می بینن، دوست دارن برن با هم بازی کنن، به هم پز اسباب بازیاشونو بدن، با هم قهر کنن و دو دقیقه بعد با هم توپ بازی کنن؛ اما فقط دماغشونو می چسبونن به شیشه و بخار دهنشون شیشه رو می گیره، یه چیزی این وسط هست که نمیذاره حرف بزنیم، نمیذاره داد بزنیم، نمیذاره قاه قاه بخندیم. یه چیز مسخره که شاید بعدن بفهمیم میشد به راحتی ازش رد شد و بیخیالش شد. اما یه چیزی هست؛انگار یه شیشه که نمیشه دیدش و فقط وقتی کله ت میخوره بهش می فهمی که یه چیزی این وسط بوده. یه چیزی که خیلی اذیتت می کنه و باعث میشه فقط نصف حرفاتو بزنی و بقیه شونو نگه داری بلکه شاید بعدن یه روزی اینا رو بگی. انگار یه پلیسی پشت حنجره ت وای میسه و کلمات رو نگه میداره که رد نشن. آخرش هم انقد تو ترافیک می مونن که تصمیم می گیرن برگردن خونه.

خدایا یه سوال

2010-01-31T00:07:00.001+03:30

خداوندا ! بارالها ! خداوکیلی خودت حاضر بودی تو این دنیایی که ساختی زندگی کنی؟

نقاب سیاه جلاد

2010-01-30T17:49:00.001+03:30

تو را از مغز
آویختند
به جرم جنگ با جاذبه
هنگام برخاستن
از زمین،
تو را از قلب
آویختند
و جلاد را دیدم
که پشت نقاب سیاهش
می گریست
و خود را دیدم
که پشت نقاب سیاهم
می گریستم
هرگز فراموش نخواهم کرد
چهره ی جلاد را
در آینه

سهم من اینست ؟ [2]

2010-01-29T02:02:00.002+03:30

حقیقتش پست قبلی رو که نوشتم، ماجرا از این قرار بود که من پای کامپیوتر و در حال کارای همیشگی بودم و اونور تلویزیون روشن بود و روی بی بی سی – که اینروزا فقط صدا داره و مثل رادیو میشه ازش استفاده کرد.
اخبار گو گفت : “جوانی در شهر منچستر…” و من دلم گرفت. حس همیشگی اون زمانی رو داشتم که خبر اعدام رو اعلام می کنه. انگار عادت کرده بودم که “جوان” و “اعدام” همیشه کنار هم استفاده میشن؛ انگار گوشام همیشه منتظر خبر اعدامه. عادت کردم به خبرای بد. عادت کردم به اینکه خبر کشته شدن کسی رو بشنوم، که فلان کس تو تظاهرات کشته شد، فلان کس دم در خونشون منفجر شد، فلان کس رو زیر گرفتن.. از رو پل انداختن.
خدایا کی میشه، کی میاد اون زمونی که ما از شنیدن یه خبر بد، تعجب کنیم ؟

سهم من اینست ؟

2010-01-28T16:10:00.001+03:30

- جوانی در شهر منچستر رکورد پرش از ارتفاع را شکست.
-جوانی در شهر تهران اعدام شد.

از ناتوانی

2010-01-27T19:55:00.001+03:30

بوی مو هایت را
چطور میان این خطوط
تصویر کنم ؟

دیکتاتوری مستطیل ها

2010-01-26T22:50:00.001+03:30

این مستطیل های سخت
بر ذهن ها
دیکتاتوری می کنند
آزادی می خواهم کمی
حجم خالی ای،
منحنی ای شاید

این نقابای لعنتی

2010-01-19T00:43:00.003+03:30

وقتی دلمون گرفته و قهقهه می زنیم .. وقتی از کار کسی خوشمون نمیاد و بهش نمی گیم .. و یا برعکس، از کار کسی خوشمون میاد و ازش تعریف نمی کنیم .. وقتی بیخودی تعارف می کنیم و ته دلمون هم به دروغ خودمون می خندیم .. وقتی کسی رو به شدت دوست داریم و بهش نمی گیم .. وقتی عمیقن خوشحالیم و جلوی خوشحالی مون رو می گیریم –مبادا که دیوونه به نظر بیایم یا هر چی .. وقتی انقدر احساسات رو تو خودمون چال می کنیم، مبادا که باعث بدنام و رسوا شدن مون بشه .. وقتی می دونیم کارمون اشتباس و به کار بدمون اعتراف نمی کنیم .. وقتی انقدر پشت این نقابای مسخره قایم میشیم .. عین همین زمستون لعنتی میشیم که گرماش حال آدم رو بهم میزنه ..

سقوط...فرود

2010-01-18T00:01:00.000+03:30

فرود باش
برای سقوط های گاه و بی گاهم
ای خلاصه ی خواب های آسمان
روی زمین

او گفت "من هستم" و از بهشت رانده شد.

2010-01-16T03:28:00.002+03:30

“..هنگامی که آدم از میوه ی درخت ممنوعه تناول کرد، به نفس خویش آگاه شد. او گفت : «من هستم.» او دانست که هست و بلافاصله از بهشت رانده شد.
این داستان بسیار زیباست. این داستان، کلید رازهای بسیار است. این دانسته های توست که تو را از بهشت بیرون می کند. پیش از آن، آدم روحی کودکانه داشت. او برهنه بود و نمی دانست که برهنه است. او برهنه بود و نمی دانست که برهنگی، گناه است. او عاشقِ حوا بود، اما عشقش طبیعی بود. گناه، معنایی نداشت. زیرا گناهی رخ نداده بود. در زندگی کودکانه و معصومانه، گناهی وجود ندارد. تنها آدم بزرگ ها هستند که گناه می کنند. کودکان به هیچ وجه گناهکار قلمداد نمی شوند. کودکان معصوم اند، زیرا نمی دانند که «هستند»…”
عشق، قفس، پرواز / مسیحا برزگر / نشر اجتماع

فرصت شاید کوتاه باشد

2010-01-16T02:53:00.000+03:30

[بازگو شده از اینجا]

جای شما باشم وقتی در مملکتی زندگی می کنم که آدم می تواند صبح از خانه اش بیاید بیرون و بعد با انفجار بمب تکه‌تکه شود یا ماشین پلیس سرقتی از رویش رد شود یا یک خری از پاترول پیاده شود گلوله را مستقیم به قلب آدم شلیک کند و برود با خیال راحت دو تا خیابان بالاتر ساندیسش را بخورد...جای شما بودم وقتی در مملکتی اینطوری زندگی می کردم هیچ لحظه ای را برای گفتن دوستت دارم از دست نمی دادم، هیچ دوستت دارمی را هم در قلبم نگه نمی داشتم، معلوم نیست فرصت دقیقن چقدر باشد...

شهر هرت

2010-01-14T01:59:00.001+03:30

- مگه شهر هرت ه ؟
- آره.

آینه

2010-01-13T02:30:00.001+03:30

آتش را
بر دوشم حمل می کنم
و دود را
بر سینه ام؛
چرا آینه
اینقدر ترسناک است ؟

چاه

2010-01-13T00:48:00.001+03:30

در عمق تنهایی ام
چون یوسفی
که در چاه؛
تنهایی ام
تقصیر برادران ام بود.

هوس برف

2010-01-08T19:37:00.003+03:30

سفیدی دندان هایت
راز روزهای برفی ست
لبخندی بزن
هوس برف کرده ام

عدالت

2010-01-03T01:01:00.002+03:30

همه ي نگاه ها را
خودت از من مي دزدي
و مرا به زندان تنهايي
محكوم مي كني
الحق كه مصداق عدالتي !

جایی برای گریختن

2009-12-31T00:08:00.003+03:30

1. افسوس که دیر دانستم
آسمان هرگز آنقدر نباریده است
که دهانی را تشنه کند
ابرها هرگز نخواسته اند
کنار روند

2. می خواهم بگریزم
به آسمانی که
برای باریدن
سند نمی خواهد
می خواهم بگریزم
به دستهایی که
عشق را
با تردید
معاوضه نمی کند
می خواهم بگریزم
از گریختن

3. این آسمان
سالهاست برای من کوتاه شده است

پنهانی

2009-12-27T18:56:00.002+03:30

سکوت هامان

پنهانی

با هم حرف می زنند

چرا که در پس این ابر هامان

آفتابی نهفته است

عزراییل ِ تدریجی

2009-12-25T22:33:00.000+03:30

عزراییل ِ عشق، ذرّه ذرّه جانت را می کند.

ای معنای دوباره ی زیبایی

2009-12-25T15:59:00.001+03:30

زیبا که می شوی
جهان را می رویانی
از نو
ای معنای دوباره ی زیبایی
زیبا که می شوی
آسمان از نگاهت
بارور می شود
و آدمها
چشم به راه عطرت خواهند ماند
زیبا که می شوی
رویا که می شوی
می رهانی ام از چنگ این کابوسیان
ای خنده ات
معنای دوباره ی آزادی

بیگانه

2009-12-24T11:27:00.000+03:30

من بیگانه ام

با خنده هاتان

با اشک هاتان

با زخم هاتان

با درد هاتان

من

خود خنده هاتانم

خود اشک هاتان

خود زخم هاتان

خود دردهاتان

من خود صاعقه ام

وقتی که ابرها را می گریاند

من خود ابرم

وقتی که صاعقه ها را می خنداند

من خود تقدسم

که می بارم

پشت کوهی از هیچ

که می پرستیدش

دوربین مخفی

2009-12-23T20:34:00.001+03:30

فکرشو بکنین این دنیا تموم بشه و اون دنیا خدا بیاد و بگه شما در برابر دوربین مخفی هستید.

مشیّتِ هارد

2009-12-23T01:45:00.001+03:30

خداوندا ! بار الها ! این مشیّت ات لایت تر نمیشه ؟

برزخ

2009-12-22T22:45:00.001+03:30

چون ققنوسی

که از خاکستر
چون رویایی
که از تاریکی

برمی خیزم
از خویش

خرم آن نغمه که «مردم» بسپارند به یاد

2009-12-21T01:46:00.004+03:30

آیت الله منتظری رفت، تا یادمان باشد که آدمهای بزرگ چگونه جاودانه می مانند. راه او را ادامه خواهیم داد. او که به حق، پدر معنوی ما بود.

3 قصه

2009-12-19T23:23:00.002+03:30

1. در تاریکی برهنه ی شب های بی سحر

دلم را

به گرمی رویایی خوش کرده ام

که - چون آتشی میان جنگل های سیاه

که برای فرار گرگ ها بیفروزند -

کابوس هایم را فراری می دهد.

2. و این تاریکی پایان راه نبود

که فردایی بود و

رویایی

که در رگانم جاری بود

چون درختی

که در زمین

چون آسمانی

که در چشمان امیدوار.

3. هرگز در این منحنی های حجیم

آنقدر گم نشده بودم

که در انحنای خطوط لبخندت.

انقلاب پاییزی

2009-12-16T04:54:00.000+03:30

نمی دانم

هیچ نمی دانم

چشم های تو بود که در من انقلاب کرد

یا باد های سرد پاییزی

زمان مرده

2009-12-16T04:19:00.000+03:30

جای تماس دستاش با بدنت می سوزه .. انگار که دستاش نفرینت کردن .. شاید تیکه تیکه های بدنت هنوز پیش اون باشن .. شاید پاهات رو هنوز دور ننداخته باشه .. شاید دلتو هنوز آتیش نزده باشه .. دستاش نفرینت کردن .. یه نفرین ابدی .. زمان .. دستات تو دستاشن .. این دست که دست خودت نیست .. زمان .. با دهنت، که دیگه دهن اونه، سکوت می کنی .. صبر می کنی .. صبر می کنی .. بلکه زمان از راه برسه و بگذره .. بلکه بتونه مرهمی باشه واسه این همه درد های گفته و نهفته .. اما نمیاد .. زمان هرگز قرار نیست از راه برسه .. شاید تو ابدیت گیر کردی .. شاید .. زمان مرده .. خیلی وقته که مرده ..

از نگفتن

2009-12-14T02:50:00.000+03:30

بعضی وقتا تا پشت لبات میاد، اما نمیاد بیرون، میره تو کله ات می چرخه و انگار میخوره به پرده ی گوش ات و وز وزز صدا می کنه، حرف می زنه باهات، داد می زنه. توی کله ات هی می چرخه. مردده که بیاد بیرون از لای لبا یا نه. گاهی تصمیم می گیره که انتحاری بیاد بیرون از دهن و دیگه هرچه باداباد، اما تا میاد که بیاد بیرون دهن بسته میشه و دوباره میره شروع می کنه به گشتن توی سر و داد زدن و حرف زدن. بعضی وقتا پشت چشات می مونه، بعضی وقتا انقد سنگین میشه که توی گلوت حسسش می کنی، بعضی وقتا هم وقتی می بینه راه فرار نداره، مایع میشه و از چشا میزنه بیرون. آخه راهشو بستی چیکار می تونه بکنه.

صمیمیت

2009-12-10T00:23:00.003+03:30

صمیمیت آدما به اندازه ی رازهایی ه که با هم شریکن.

ایمان

2009-12-07T13:04:00.001+03:30

به لبخندت
ایمان آورده ام
چون خدایی
که به انسان
و از روح خود در تو دمیده ام
هر چند انکارم کنی

November Rain - Guns n' Roses

2009-12-06T16:20:00.001+03:30

download

When I look into your eyes
I can see a love restrained
But darlin' when I hold you
Don't you know I feel the same
'Cause nothin' lasts forever
And we both know hearts can change
And it's hard to hold a candle
In the cold November rain
We've been through this
Such a long long time
Just tryin' to kill the pain
Yeahh..
But lovers always come
And lovers always go
And no one's really sure
Who's lettin' go today
Walking away
If we could take the time
To lay it on the line
I could rest my head
Just knowin' that you were mine
All mine
So if you want to love me
Then darlin' don't refrain
Or I'll just end up walkin'
In the cold November rain

Do you need some time
On your own
Do you need some time
All alone
Everybody needs some time
On their own
Don't you know you need some time
All alone

I know it's hard to keep an open heart
When even friends seem out to harm you
But if you could heal a broken heart
Wouldn't time be out to charm you

Sometimes I need some time
On my own
Sometimes I need some time
All alone
Everybody needs some time
On their own
Don't you know you need some time
All alone

And when your fears subside
And shadows still remain
I know that you can love me
When there's no one left to blame
So never mind the darkness
We still can find a way
'Cause nothin' lasts forever
Even cold November rain

Don't ya think that you
Need somebody
Don't ya think that you
Need someone
Everybody needs somebody
You're not the only one
You're not the only one

Don't ya think that you
Need somebody
Don't ya think that you
Need someone
Everybody needs somebody
You're not the only one
You're not the only one

Don't ya think that you
Need somebody
Don't ya think that you
Need someone
Everybody needs somebody
You're not the only one
You're not the only one

Don't ya think that you
Need somebody
Don't ya think that you
Need someone
Everybody needs somebody

گورنوشته

2009-12-05T21:53:00.000+03:30

در یادت خزیده ام امشب
چون ماهی
که در ابر
و با خود
کوهی را
به گور برده ام

سبقت

2009-12-04T00:49:00.002+03:30

سبقت هم که ازم بگیری

آخرش قرار است با هم بخوریم به این ترافیک.

تاریخم من !

2009-12-02T01:34:00.003+03:30

منم فاتح دروازه های این شهر ناتمام !

منم نشسته بر تارک تیرهای چراغ برق !

منم تکیه زده بر چوب خشک نیمکت ها !

منم که مثل آتش بی خاصیت نمرود دود می کنم !

منم

تاریخم من

و شمشیر می کشم بر دیوار !

منم که لشکری ساخته ام

از پوزخندهای تلخ مردمان !

منم که افراخته ام

پرچمی بر فراز پله های دیگران!

منم که موش ها را

می گمارم به امنیت تالاب ها !

و فرمان شورش می دهم

به عکس های روی دیوار ها !

منم

تاریخم من

و خانه ها را زین پس

یک به یک وارسی خواهم کرد

به دنبال نان و نمک !

از فاصله

2009-12-01T02:34:00.000+03:30

پنجاه سانت

از تو دورم

و هزار هزار حرف

به تو نزدیکم

از با چشم بسته گوش به کوچه ماندن

2009-12-01T02:26:00.001+03:30

سکوت کوچه
حاکم است بر نگاه سنگی من

صدای کدام کفشت این بار
دیوار سکوت را خواهد شکست ؟

از بت شکستن

2009-11-30T13:46:00.001+03:30

خونی تازه

می دود در رگانم

چون جنبشی

که زیر پوست شهر

تبر ِ بوسه ی من

تنها یک ثانیه

فاصله دارد

تا

گلوی

بت

بزرگ

نازنینم

زندان سکوت

2009-11-24T23:02:00.000+03:30

چشم های وحشی تو

به اندازه ی تمام خیابان ها فروزان بود

و من

در زندان سکوت

بر دیوار رازآلوده ی جدایی

لمیده بودم

و تنها

این

زندانی سلول انفرادی سکوت است

که آزادی را

در تمامی رگهایش

فریاد می زند

میله ها را خواهم درید

آسمان را پلی خواهم کرد

برای لمس دست های نازکت

دست هایی که مردان هرزه ی غربت

آن را

به مهمانی شهوتناک غرور خویش می برند

آه از آزادی

آه از دستهایت

آه از این مردان هرزه

آه از این زندان پر دیوار

من در سرم گیج می روم

می روم

و رخوت زندان بر سرم آوار می شود

این زندان سکوت

این زندان آهنین سکوت

اینجا تنها مرگ ما را به هم می شناساند..

2009-11-24T20:38:00.000+03:30

از دست‌هایمان بیرون رفته‌ایم

از چشم‌هایمان

و همه‌چیزِ این خاك را كاویده‌ایم :

ــ ما به‌همراهِ آب و باد و خاك و آتش

تبعیدِ‌ این سیاره شده‌ایم

و این‌جا

زیباترین جا

برای تنهایي‌ست.

كسی در من همه‌چیز را خواب می‌بیند.

شهرام شیدایی / آتشی برای آتشی دیگر

مجازات

2009-11-16T01:04:00.004+03:30

کار خوب وقتی ارزش دارد که کار بد مجازات نداشته باشد.

یکطرفه

2009-11-14T21:44:00.002+03:30

گهی زین به پشت و .. گهی زین به پشت .

کنارم بخواب - شاهکار بینش پژوه

2009-11-10T07:17:00.000+03:30

دانلود

کنارم بخواب و
به دورم بتاب و
از این لب بنوش
چو تشنه که آب و گل آتشی تو
حرارت منم من
که دیوانه ی بی قرارت منم من

خدا دوست دارد لبی که ببوسد
نه آن لب که از ترس دوزخ بپوسد
خدا دوست دارد من و تو بخندیم
نه در جاهلیت بپوسیم بگندیم

بخواب آرام پیش من
لبت را بر لبم بگذار
مرا لمسم و کن و دل را
به این عاشق ترین بسپار بخواب آرام پیش من
منی که بی تو میمیرم
لبت را بر لبم بگذار
که جان تازه میگیرم

نیازمندیها

2009-10-20T14:05:00.000+03:30

به تعدادی عمله با حقوق مکفی جهت پاک کردن شعارهای ملت نیازمندیم.

Heartsick

2009-10-15T18:19:00.000+03:30

Dark side of the Man

2009-10-07T06:24:00.000+03:30

مطبوعات - Press

2009-09-28T03:45:00.000+03:30

ارث

2009-09-08T20:13:00.000+04:30

از همه خوبی هایت
فقط گریه هایت را به ارث برده ام
مادرم

زندان

2009-09-02T07:51:00.000+04:30

در رثای سهراب

2009-08-26T06:01:00.000+04:30

قرن ها و
قرن هاست
که سهراب ها کشته می شوند
بدست رستم ها
و خون شان
بر پیشانی رستم ها
چون جای مُهر ریاکاران
که پینه بندد،
ابدی می ماند

قرن هاست به ما می گویند
تقدیر است
که کشته شوند سهراب ها
به دست رستم ها
و آنچه تقدیر َش می نامند
چیزی نیست مگر
احساس تشنگی پشه
به خون انسان

قرن ها و
قرن ها و
قرن هاست
که سهراب ها
پس از مرگ جاودانه می شوند
و رستم ها
پیش از مرگ
می میرند

قسم به آتش پنهان به زیر خاکستر ...

2009-08-25T19:16:00.000+04:30

دانلود خون بها - [؟]

قسم به بوسه ی آخر، قسم به تیر خلاص
قسم به خون شقایق نشسته بر تن داس

قسم به آتش پنهان به زیر خاکستر
قسم به ناله ی مادر، قسم به بغض پدر

قسم به مشت برادر، قسم به خشم رفیق
قسم به شعله ی کبریت و قسم به خواب حریق

قسم به بال پرستو به عطر فروردین
قسم به نبض ترانه، قسم به خاک زمین

که خونبهای تو خون سیاه جلاد است
سکوت دامنه در انتظار فریاد است

که خونبهای تو اتمام این زمستان است
طنین نام تو در ذهن خیابان است

من و تو حق داریم، در شب این جنبش نبض آدم باشیم ...

2009-08-24T05:36:00.000+04:30

دانلود رستنی ها - فرهاد

رستنی ها کم نیست
من و تو کم بودیم
خشک و پژمرده و تا روی زمین خم بودیم

گفتنی ها کم نیست
من و تو کم گفتیم
مثل هذیان دم مرگ
از آغاز
چنین درهم و برهم گفتیم

دیدنی ها کم نیست
من و تو کم دیدیم
بی سبب از پاییز
جای میلاد اقاقی ها را پرسیدیم

چیدنی ها کم نیست
من و کم چیدیم
وقت گل دادن عشق
روی دار قالی
بی سبب حتی
پرتاب گل سرخی را ترسیدیم

خواندنی ها کم نیست
من و تو کم خواندیم
من و تو ساده ترین شکل سرودن را
در معبر باد
با دهانی بسته
وا ماندیم

من و تو کم بودیم
من و تو اما در میدان ها
اینک اندازه ی ما می خوانیم
ما به اندازه ی ما می بینیم
ما به اندازه ی ما می چینیم
ما به اندازه ی ما می گوییم
ما به اندازه ی ما می روییم

من و تو کم نه
که باید شب بیرحم و گل مریم و بیداری شبنم باشیم
من و تو خم نه و درهم نه و کم هم نه
که می باید باهم باشیم
من و تو حق داریم
در شب این جنبش نبض آدم باشیم
من و تو حق داریم
که به اندازه ی ما هم شده با هم باشیم
...

خانه ای خواهم ساخت ...

2009-08-23T08:42:00.000+04:30

آتشی خواهم افروخت
نکند خورشید
احساس تنهایی کند
در این زمستان سخت

خانه ای خواهم ساخت
خانه ای که
به اندازه ی من و تو پنجره دارد؛
از سقف کوتاهش
هزار آسمان آویزان است
و به دیوارش
قاب عکسی از آینه.
خانه ای خواهم ساخت
برای خواب خورشید
در این زمستان سخت

مجوز

2009-08-16T06:06:00.000+04:30

از پرندگان برای پرواز
مجوز می خواستند
و از درخت
برای روییدن

مثل مرد ؟ نه ...

2009-08-16T05:08:00.000+04:30

در این جنبش زنان و دختران شجاعانه می جنگند. حتی دیده ام که در صف اول تظاهرات قرار می گیرند. واقعا مثل مرد ... نه ... نه ... دیگر وقت آن رسیده که در ادبیات مان تجدید نظر کنیم...

سرود بیداری

2009-08-15T06:47:00.000+04:30

به خواب کودکانه ات
رشک می برم
ای ماه همیشه آرام
شب تا به سحر بیدار
ستاره ها را می پایم
نکند دست هرزه ای بچیندشان

دستهایت را بالشی کن
برای خواب کوچکت
من سالهاست که بیدارم
و این شب بیداری ها
از چشم هایم سنگ و
از دست هایم خنجر ساخته است

آرام بخواب ای گل ستاره
من تا ابدیت بیدارم

شعار بسازیم و پخش کنیم

2009-07-07T21:24:00.000+04:30

در تظاهرات ها که بودم، احساس کردم خیلی حرف ها زده نمی شود. یعنی چند شعار مثل "الله اکبر" و"مرگ بر دیکتاتور" و "موسوی کروبی رای من و پس بگیر" و شعار های اول انقلابی مثل "می کشم می کشم آن که برادرم کشت" و از این دست شعار ها بود.
ما باید برای اینکه نگذاریم سیر فکری مان در تظاهرات ها منحرف شود، شعارهایی بسازیم و در جاهایی مثل فیس بوک آن ها پخش کنیم و هر کس هم که از شعار دوستش خوشش آمد، آن را پخش می کند. در این صورت شعارهایی که محبوب تر باشند، بیشتر دیده می شوند و در تظاهرات ها گفته می شوند.
از همین الان به فکر باشیم.

گاهی مسیر جاده به بن بست می رود ...

2009-07-07T17:04:00.000+04:30

این آهنگ زیبا از علیرضا عصار رو تازه پیدا کردم. شعرش هم خیلی فوق العاده س. مناسب این روزهای ما ...
دانلود کنید : اینجا

گاهی مسیر جاده به بن بست می رود
گاهی تمام حادثه از دست می رود

گاهی همان کسی که دم از عقل می زند
در راه هوشیاری خود مست می رود

گاهی غریبه ای که به سختی به دل نشست
وقتی که قلب خون شده بشکست می رود

اول اگرچه با سخن از عشق آمده
آخر خلاف آنچه که گفته است می رود

وای از غرور تازه به دوران رسیده ای
وقتی میان طایفه ای پست می رود

هر چند مضحک است و پر از خنده های تلخ
بر ما هر آنچه لایق مان هست می رود

گاهی کسی نشسته که غوغا به پا کند
وقتی غبار معرکه بنشست می رود

اینجا یکی برای خودش حکم می دهد
آن دیگری همیشه به پیوست می رود

این لحظه ها که قیمت قد کمان ماست
تیری ست بی نشانه که از شست می رود

بیراهه ها به مقصد خود ساده می رسند
اما مسیر جاده به بن بست می رود

فیس بوک، صدای انگلیس و آمریکا یا صدای جامعه ؟

2009-07-07T09:05:00.000+04:30

چند روز پیش، در روزنامه ی ای خواندم که ضرغامی، فیس بوک را، در کنار "صدای آمریکا و صدای انگلیس" قرار داده بود و گفته بود که دشمن با استفاده از این رسانه ها می خواهد به کشور ضربه بزند. همان شب هم در تلویزیون شبیه همین جمله را شنیدم که گفت دشمن از رسانه هایی مانند "فیس بوک و توییتر" استفاده می کند.
فیس بوک و توییتر، که تقریبا همه می شناسندشان، رسانه هایی هستند که به صورت شبکه ای دوستان را به هم ارتباط می دهند و امکان پخش کردن خبر ها را نیز فراهم می کنند. که این دقیقن مصداق بارز شعار "هر شهروند یک ستاد" موسوی است. دوستان می دانند که فیس بوک و توییتر، چیزی از خودشان ندارند و هر چه هست، کاربران هستند که خبر ها را می نویسند و پخش می کنند.
ترس دولتمردان از گردش آزاد اطلاعات چیز جدیدی نیست. پیشتر ها بارها دیده ایم که پیامک قطع می شود، سایت هایی مثل بالاترین هک شده اند یا سایت های خبری را تعطیل یا تهدید به تعطیلی کرده اند و روزنامه ها را بسته اند و خبرهایشان را حذف کرده اند و ... . [حتی شنیده ام که به شرکت های اولتراسرف و فری گیت هم پول داده اند برای قطع سرویسشان برای ایرانیان] حتی آزادی نسبی ای که در هفته های آخر پیش از انتخابات در جامعه و صدا و سیما جریان داشت نیز به ضررشان تمام شده و مجبور به تقلب در انتخابات و پس از آن سرکوب گسترده شدند. وقتی هم توان مقابله با این سایت ها را ندارند، سعی می کنند با "بدگویی" از آن، مردم را از آن بازبدارند، که فکر می کنم خود این تبلیغی هم هست برای این سایت ها.
به رسمیت نشناختن صداها، برای دولتمردان ما عادی شده. مثل این که معترضین را خس و خاشاک می نامند و با لفظ "عده ای" می خواهند تحقیرشان کنند. و وقتی جایی در روزنامه ها و صدا و سیما برای بیان حرف های معترضان نباشد، این حرف ها از مجاری دیگر جاری می شود.
دولتمردان، با تمام توان، سعی در بستن مجراهای خبری دارند تا بلکه بتوانند با جریان یکطرفه ی صدا و سیما ذهن ها را عوض کنند. تنها راه برای مقابله با این مسئله، استفاده از رسانه های آزاد ی مثل فیس بوک، توییتر، فردفید و بالاترین است که می تواند شعار "هر شهروند یک ستاد" موسوی را تحقق ببخشد. به دوستانمان کمک کنیم برای استفاده از فیس بوک و توییتر.

بازشماری آرا، یا چگونه بپیچانیم

2009-06-30T01:02:00.000+04:30

شورای نگهبان در برابر تلویزیون شروع به بازشماری آرا کرده است. کدام آرا ؟! از کجا معلوم که این آرا، آرای مردم باشد ؟ ما می گوییم اساس این انتخابات مشکل دارد ! اشکالاتی که رییس جمهور موسوی مطرح کرده است، هیچ جایی برای بازشماری آرا باز نمی گذارد ! وقتی صندوق ها قبل از شروع رای گیری مهر و موم شده اند. وقتی در 170 حوزه بین 95 تا 140 درصد رای ریخته شده است ... وقتی پیامک که وسیله ی ارتباطی ناظران است قطع می شود، کدام رای را می خواهید بشمرید ؟! اخیرا هم که آقای امیدوار رضایی (برادر محسن رضایی) اعلام کرده که 70% آرا با یک خط نوشته شده اند !
فرض کنیم که این آرا، همان آرای مردم باشد. حالا اگر در این صندوق ها، مثلا 70% آرا متعلق به موسوی بود، می خواهند چه کنند؟ نتیجه را بر می گردانند ؟ مسلما نه. چرا که می گویند نمی توان به آرای 10% از صندوق ها استناد کرد. بنابرین این کار شورای نگهبان که موسوی، آن را رد کرده صرفا یک روشی است برای پیچاندن.

پ.ن. : اصولا وقتی صدا و سیما بخواهد به چیزی نظارت کند، آخرش معلوم است !

احمدی نژاد و نفرین عقرب یشمی

2009-06-29T22:20:00.000+04:30

نمی دانم فیلم "نفرین عقرب یشمی" (The Curse of Jade Scorpion) وودی آلن را دیده اید یا نه. در این فیلم وودی آلن یک کارآگاه است و یک شعبده باز او را هیپنوتیزم می کند و به دزدی وا می دارد، و وودی آلن وقتی به حالت عادی بر می گردد دنبال دزد می گردد. شده داستان نامه ی اخیر احمدی نژاد به شاهرودی. {+} البته با یک تفاوت که کارهای وودی آلن ناآگاهانه بود و کارهای این یکی آگاهانه.
این تشبیه که بیشتر برای خنده بود. اما اگر جدی تر بخواهیم به این مساله نگاه کنیم، باید حواسمان باشد، آنکه بیشتر ترسیده، باید انتظار بیشتری ازش برای حمله داشته باشیم. صدا و سیما که صبح تا غروب و غروب تا صبح مشغول ماله کشی ست. اتفاقاتی را که مردم به چشم دیده اند را تکذیب می کند. چند وقت پیش توی توییترم به طنز نوشتم که "اتفاقات اخیر به کلی تکذیب شد." اما دارم می بینم که نه ! مثل اینکه واقعا دارند همه چیز را تکذیب می کنند !
این تکذیب های پی در پی، و موج اعتراف های قلابی که بزودی شروع خواهد شد، ( و یکی هم که اتفاق افتاد ) نمی توانند کاری از پیش ببرند. چرا که من اعتقاد دارم آن سه میلیون نفری که روز 25 خرداد در راهپیمایی انقلاب تا آزادی شرکت کردند، حضورشان به این دلیل بود که صدا و سیما را قبول نداشتند ! و این اعتراف گیری ها و این ماله کشی ها تنها روی قشری تاثیر می گذارد که قبلا هم از صدا و سیما تاثیر گرفته اند.

مگر اسلحه همان اسلحه و سنگ همان سنگ نیست ؟

2009-06-28T07:46:00.000+04:30

فلسطینی ها را مظلوم می نامید.. چرا که در برابر اسلحه، بیشتر از سنگ ندارند.. اما جوانان بی اسلحه را امروز سلاخی می کنید.. به مغز و گلویشان تیر می زنید.. ای که بزرگ بر بیلبورد های شهر، عکس آن فلسطینی را می کشی و می نویسی "بای ذنب قتلت؟"، چرا پس اکنون در طرف ظالم ایستاده اید؟ مگر اسلحه همان اسلحه و سنگ همان سنگ نیست ؟ مگر ظلم همان ظلم و خشم همان خشم نیست ؟ چرا اینگونه اعتراضات را به گلوله می بندید ؟ مگر این ها همان جوان هایی نیستند که شما تربیت شان کردید؟ مگر این ها همان هایی نیستند که سالها با وعده ی کار و زندگی فریبشان دادید و رای شان را خریدید؟ امروز هم رای شان را دزدیدید. حالا به حق خواهی آمده اند. باید پاسخگو باشید. در برابر هر سوالی باید پاسخگو باشید. چرا که به قول خودتان "تشنه ی قدرت خدمت به مردم" هستید. تهمت نزنید. آتش خشم این مردم را شعله ور تر نکنید. به گفته ی مولا علی دست کم احترام بگذارید که در نامه اش به مالک اشتر می گوید "... بدان که خشم مردم خشم خداست ...". به خدا همه این مسائل با یک عذرخواهی از مردم حل می شد؛ به جای این همه خونریزی. می گویند دروغ را که ادامه دهی، بزرگتر و بزرگتر می شود. اما وجدان وقتی که بیدار شد، دیگر آبرو مطرح نیست. باید ندای وجدان را پاسخ دهی. باید در لحظه این دروغ پس از دروغ را تمام کنی. باید وجدان را بیدار نگاه داری. و این سخت است، آری. و وجدان جامعه همین فریاد هایی ست که در خیابان زده می شود و سالهاست که خواب بود و اکنون بیدار شده است. در برابر ندای وجدان جامعه نایستید. نگذارید فریاد به "عذاب وجدان" بیانجامد. که از بدترین عذاب هاست. نگذارید وجدان بر شما خشم بگیرد، که از درون می پاشید. وجدانی که بیدار شود، به این سادگی ها نمی خوابد. حتی اگر ظاهرش را نبینی، در باطن جامعه جاری می شود و روزی بیرون خواد ریخت.