بعد از مدتها سلام
این اینترنت بنده سرورش خراب شده زنگ زدم پشتیبانی اونم جواب نداد. به دفتر مرکزیش زنگ زدم یه user name آشغال داد الان با اون وصل شدم. حالا چیزی هم نیست که بشه ازش گذشت.
100 ساعته!
حالا باید منتظر شم درست شه.

این چند روز سرم خیلی خیلی شلوغه..
کلاس فیزیک نسبیت مدرسه رو ثبت نام کردم که کاش نمی کردم!
اصلا نمی دونم کی بهم گفت برم اون کلاس رو ثبت نام کنم!
نه این که فیزیکم بد باشه ها.
این کلاسش خوب نیست.

کارای روبوت هم هست.
امروز کتابم گرفتم بخونم.
ولی مگه این سان آندریاس میزاره؟!!

دیشب گریه کردم -زیاد
داشتم شو نگاه می کردم.
یه دختره بود با معشوق من مو نمی زد.
یاد اون افتادم
ناخودآگاه گریه م گرفت
راستشو بخواین دلم براش خیلی تنگ شده.

بگذریم.
منم دیگه برم.
تا بعد...

بالاخره از مشهد برگشتیم.
خیلی خوب بود. جا تون خالی.

غرض از این پست یه بیت شعر از حافظ بود که:

آسایش دو گیتی تفسیر این دو حرف است/ با دوستان مروت با دشمنان مدارا

دم خروس از زیر آستین کیهان

سلام.

توی سایت کیهان به چیز جالبی برخوردم.

کیهان اخیرا نتایج آماری انتخابات رو اعلام کرده.

هیچ گونه تقلبی انجام نشده،

فقط به جمع آراء معین توجه کنید!

http://www.kayhannews.ir/840329/14.htm#other1400

سلام.
دور اول انتخابات هم که گذشت.
البته نتایج یه مقدار مشکوکه.
ولی بگذریم.
معین که نشد.
حالا که نشد دور دوم رو به رفسنجانی رای بدیم.
آخه میدونین...
اگه احمدی نژاد بیاد رو کار، (میدونین که اکثر بسیجی ها و حزب اللهی ها طرفدارشن) دوباره مثل چند سال پیش دستگیری ها شروع میشه و به قول دوستم دیگه آستین کوتاه هم نمیشه پوشید!
دیگه پلیس ضعیفتر از بسیج میشه و بسیجی ها قدرت می گیرن.
مگه یادتون نیست؟
طرح دستگیری شوار کوتاهها رو احمدی نژاد به پلیس داد دیگه.
مثلا برای "پاکسازی" خیابونا.
پس بهتره برای جلوگیری از اومدن احمدی نژاد به رفسنجانی رای بدیم.

خسته شدم.
همه چی تکراری شده.
سلام کردنا،
حرف زدنا،
دست دادنا،
خندیدنا،
نمی دونم چرا این حس بهم دست داده.
دنبال یه تغییرم.
یه تغییر بزرگ.

عشق قالبی

چند وقته اصلا حوصله ی نوشتن ندارم.
بابا خسته شدم.
دلم پکید.
روم نمیشه بهش بگم که دوسش دارم.

خودمونیم.
کاش میشد احساسات آدم همینجوری می تونستن انتقال پیدا کنن.
مثل گرما.
این همه قالب و جعبه نبود.
هر کسی رو که دوست می داشتی، می تونست گرما تو که از قلبت بلند میشه احساس کنه.
دیگه نمی بایست می گفتی "دوست دارم".
یا هزار راه دیگه.

بعضی شاعرا هم حتی گفتن که اگه تمام برگای درخت حرف می زدن، نمی تونستن عشق منو بیان کنن.

حرفشون همینه.

عشق و حتما باید توی قالب به این و اون داد.

کاش می شد خود عشق رو تقدیم کنی.

وقتی آدما به هم نگاه می کنن، این خود عشقه که منتقل میشه،

یه تیکه شعری خواهرم گفته بود که
"کاش می دانستم چیست
آنچه از چشم تو تا عمق وجودم جاریست"

قشنگه نه؟

اینم حرفش همینه..

دلم پره.
کاش میشد دل و بدون قالب خالی کرد.

شعري از خيام كه بدردتون مي خوره

گر می نخوری طعنه نزن مستان را
بنیاد مکن تو حیله و دستان را
تو غره بدان مشو که می می نخوری
صد لقمه خوری که می غلام است آن را
«خيام»