فیس بوک، صدای انگلیس و آمریکا یا صدای جامعه ؟

چند روز پیش، در روزنامه ی ای خواندم که ضرغامی، فیس بوک را، در کنار "صدای آمریکا و صدای انگلیس" قرار داده بود و گفته بود که دشمن با استفاده از این رسانه ها می خواهد به کشور ضربه بزند. همان شب هم در تلویزیون شبیه همین جمله را شنیدم که گفت دشمن از رسانه هایی مانند "فیس بوک و توییتر" استفاده می کند.
فیس بوک و توییتر، که تقریبا همه می شناسندشان، رسانه هایی هستند که به صورت شبکه ای دوستان را به هم ارتباط می دهند و امکان پخش کردن خبر ها را نیز فراهم می کنند. که این دقیقن مصداق بارز شعار "هر شهروند یک ستاد" موسوی است. دوستان می دانند که فیس بوک و توییتر، چیزی از خودشان ندارند و هر چه هست، کاربران هستند که خبر ها را می نویسند و پخش می کنند.
ترس دولتمردان از گردش آزاد اطلاعات چیز جدیدی نیست. پیشتر ها بارها دیده ایم که پیامک قطع می شود، سایت هایی مثل بالاترین هک شده اند یا سایت های خبری را تعطیل یا تهدید به تعطیلی کرده اند و روزنامه ها را بسته اند و خبرهایشان را حذف کرده اند و ... . [حتی شنیده ام که به شرکت های اولتراسرف و فری گیت هم پول داده اند برای قطع سرویسشان برای ایرانیان] حتی آزادی نسبی ای که در هفته های آخر پیش از انتخابات در جامعه و صدا و سیما جریان داشت نیز به ضررشان تمام شده و مجبور به تقلب در انتخابات و پس از آن سرکوب گسترده شدند. وقتی هم توان مقابله با این سایت ها را ندارند، سعی می کنند با "بدگویی" از آن، مردم را از آن بازبدارند، که فکر می کنم خود این تبلیغی هم هست برای این سایت ها.
به رسمیت نشناختن صداها، برای دولتمردان ما عادی شده. مثل این که معترضین را خس و خاشاک می نامند و با لفظ "عده ای" می خواهند تحقیرشان کنند. و وقتی جایی در روزنامه ها و صدا و سیما برای بیان حرف های معترضان نباشد، این حرف ها از مجاری دیگر جاری می شود.
دولتمردان، با تمام توان، سعی در بستن مجراهای خبری دارند تا بلکه بتوانند با جریان یکطرفه ی صدا و سیما ذهن ها را عوض کنند. تنها راه برای مقابله با این مسئله، استفاده از رسانه های آزاد ی مثل فیس بوک، توییتر، فردفید و بالاترین است که می تواند شعار "هر شهروند یک ستاد" موسوی را تحقق ببخشد. به دوستانمان کمک کنیم برای استفاده از فیس بوک و توییتر.

احمدی نژاد و نفرین عقرب یشمی

نمی دانم فیلم "نفرین عقرب یشمی" (The Curse of Jade Scorpion) وودی آلن را دیده اید یا نه. در این فیلم وودی آلن یک کارآگاه است و یک شعبده باز او را هیپنوتیزم می کند و به دزدی وا می دارد، و وودی آلن وقتی به حالت عادی بر می گردد دنبال دزد می گردد. شده داستان نامه ی اخیر احمدی نژاد به شاهرودی. {+} البته با یک تفاوت که کارهای وودی آلن ناآگاهانه بود و کارهای این یکی آگاهانه.
این تشبیه که بیشتر برای خنده بود. اما اگر جدی تر بخواهیم به این مساله نگاه کنیم، باید حواسمان باشد، آنکه بیشتر ترسیده، باید انتظار بیشتری ازش برای حمله داشته باشیم. صدا و سیما که صبح تا غروب و غروب تا صبح مشغول ماله کشی ست. اتفاقاتی را که مردم به چشم دیده اند را تکذیب می کند. چند وقت پیش توی توییترم به طنز نوشتم که "اتفاقات اخیر به کلی تکذیب شد." اما دارم می بینم که نه ! مثل اینکه واقعا دارند همه چیز را تکذیب می کنند !
این تکذیب های پی در پی، و موج اعتراف های قلابی که بزودی شروع خواهد شد، ( و یکی هم که اتفاق افتاد ) نمی توانند کاری از پیش ببرند. چرا که من اعتقاد دارم آن سه میلیون نفری که روز 25 خرداد در راهپیمایی انقلاب تا آزادی شرکت کردند، حضورشان به این دلیل بود که صدا و سیما را قبول نداشتند ! و این اعتراف گیری ها و این ماله کشی ها تنها روی قشری تاثیر می گذارد که قبلا هم از صدا و سیما تاثیر گرفته اند.

اصلا خود ندا به خودش تیر زد !

من تلویزیون را ندیدم. در واقع نمی توانم ببینم. اما از توئیتر و فیس بوک باخبر شدم که پدر ندا را در تلویزیون آوردند و با استدلالی نظیر اینکه گلوله کالیبرش 6 بوده و ما کالیبر 6 نداریم و اینها، خواسته اند اثبات کنند که خیلی معصوم اند و مو لای درزشان نمی رود. اما شاید نفهمیده اند که خیلی دیر شده است.
آیا باید از این رویه ی صدا و سیما خوشحال باشیم که اینقدر دارد حرص مردم – دست کم آنهایی که این صحنه ها را دیده اند، و صحنه های مشابه را و می دانند که لباس شخصی ها مردم را سلاخی می کنند – را در می آورد یا افسوس بخوریم؟ من که به شخصه اولی را ترجیح می دهم و خنده ام می گیرد وقتی ماله کشی های صدا و سیما را می شنوم. چرا که اعتبار خود را دارند همینطور از اینی که هست پایین تر می آورند.
مردم که دوتا خبر را کنار هم قرار دهند، با پیش زمینه ای که از پیشینه ی روشن دروغگویی های صدا و سیما دارند، می فهمند که وقتی خانواده ی ندا را از خانه شان بیرون کرده اند و همسایه ها خبری از او نداشتند، و یا اینکه حتی اجازه ی برگزاری مراسم ختم را به خانواده ی ندا ندادند، چه کسی می تواند قاتل ندا باشد.
در ضمن، مسئله ی برای مسئله ی ندا به طور خاص، ماله کشی دیگر دیر شده است و انقدر نمادین شده و دیده شده که هیچ کس نمی تواند آن را بدزدد.

[علیرضا رضایی مطلبی نوشت که "ای ندا ! حالا به خودت تیر میزنی میندازی گردن اینا ؟". باور کنید ماله کشی های صدا و سیما به همین اندازه خنده دار است.]

پایین آوردن ارزش عهدنامه ی مالک در تلویزیون ایران

دیشب برنامه ای در تلویزیون پخش شد، که به زعم سازندگانش به هبچ یک از کاندیداهای سیاسی ارجاع نداشت و می خواست آیین نامه ای باشد برای نظارت بر رفتار کاندیدا ها. برنامه به این شکل بود که ابتدا جمله ای به طور خلاصه از یک بند از نامه ی امام علی (ع) به مالک اشتر روی تلویزیون نمایش داده می شد، و سپس یا توسط گزارشگر تفصیل داده می شد، یا تکه ای از فیلم امام علی نشان داده می شد که حمزه در حال خواندن آن بند از عهد نامه است، یا توضیح آقای خامنه ای را درباره ی این بند از عهدنامه نشان می داد. [متن کامل عهدنامه ی مالک را می توانید اینجا بخوانید]
چیزی که برایم جالب بود، این بود که وقتی به این بند از عهد نامه رسید که "و بايد كه دورترين افراد رعيت از تو و دشمنترين آنان در نزد تو،كسى باشد كه‏بيش از ديگران عيبجوى مردم است.زيرا در مردم عيبهايى است و والى از هر كس‏ديگر به پوشيدن آنها سزاوارتر است" ، تنها به همان یک جمله ی خلاصه کفایت شد و نه از توضیح خبری بود و نه از شرح و بسط، و به سرعت آن بند را رد کردند. و همراه با آن تنها بخشی از همان فیلم امام علی را پخش کردند و جالب اینکه صدای گوینده نیز موقع خواندن آن گنگ بود.
جانبداری صداوسیما نسبت به کاندیدای خاص مسئله ی تازه ای نیست و بارها شاهد این مسئله بوده ایم. اما وقتی که اصول عهدنامه ای مانند اصول امام علی در مملکت داری مورد تبعیض صدا و سیما قرار می گیرد، این ظن تقویت می شود که برای رسیدن آن "کاندیدای خاص" به قدرت، از هیچ راه و روشی فروگذار نمی کنند، حتی بی اهمیتی به اصول امام علی.